Lancering van de eerste Cecca metalen pick-up : Blade Runner – DoomFred signature

Een korte inleiding is op zijn plaats

Voor velen van jullie is Frédéric Patte-Brasseur, alias DoomFred, geen onbekende: hij is al 20 jaar actief in de metalscene sinds de oprichting van Ataraxie en speelt al 27 jaar gitaar. Fred speelt in 5 bands: Ataraxie (Doom-Death), Funeralium (Doom Extreme, volgend album op 29 oktober), Stabwound (Trash-Death), Mourning Dawn (Doom-Black, als live-gitarist) en Conviction (Doom Metal), die begin dit jaar een uitstekend debuutalbum uitbracht.

Dat is nog niet alles… Fred startte in 2020 zijn eigen gitaarbouwersbedrijf in Mantes-la-Ville – DFGuitars – na 25 jaar ervaring in het repareren en aanpassen van elektrische gitaren. Hij is een expert in gitaarelektronica, wat betekent dat hij werkelijk alles elektronisch kan doen, zelfs met zijn ogen dicht.

Ter afsluiting van deze korte presentatie wordt Fred gesponsord door Two Notes (het revolutionaire professionele loadbox- en luidsprekersimulatiesysteem voor gitaar en bas), Skull Strings (hoogwaardige handgemaakte snaren uit Frankrijk), Rikki le Plectrier (handgemaakte plectrums), Musical Entropy en Blue Cat Audio (plugins).

Als extraatje doet DoomFred ook mixen, voor anderen en soms voor zijn eigen bands, met name voor het meest recente album "Conviction".

Nog iets anders? Nee, alleen dat Fred verstand heeft van elektrische gitaren.

V: Fred, zoals we hierboven zagen, heb je je met veel verschillende dingen beziggehouden op het gebied van elektrische gitaar, pick-uppick-uppick-up pick-uppick-uppick-uppick-up pick-uppick-up? Was het voor het spelen van een bepaald soort muziek? Was je op zoek naar een specifiek geluid?

DoomFred : Het ging me niet alleen om een ​​specifiek geluid, maar vooral om een ​​combinatie van eigenschappen die ik zoek in een pick-uppick-uppick-up pick-uppick-uppick-uppick-up pick-uppick-up die ervoor zorgt dat de gitaar op een natuurlijke manier in het middengebied klinkt, zodat hij moeiteloos door de mix heen snijdt.

• een gearticuleerde pick-up , die een heldere en duidelijke attack biedt
• Een pick-up die een synthese biedt van de eigenschappen van pick-up die terecht grote klassiekers in de metalwereld zijn geworden, met name de DiMarzio DP100 Super Distortion en de Seymour Duncan SH4 JB als belangrijkste referentiepunten
• Een hals- pick-up die de brug-pickup aanvult en de vloeiendheid biedt die kenmerkend is voor geluiden zoals die van Dave Murray bij Iron Maiden, en tevens de rondheid die typisch is voor Jimmy Page, in combinatie met de pick-up in de middenpositie
• Sterke weerstand tegen ongecontroleerde terugkoppeling en interferentie
• Een pick-up met rails, zowel om esthetische redenen als vanwege de voordelen die deze techniek biedt

Dit alles om me op mijn gemak te voelen in de verschillende aspecten van de muziek die ik speel met mijn verschillende groepen, zowel op het podium als in de studio, ongeacht de mensuur, stemming, enzovoort van de gitaar.

V: U heeft vorig jaar uw gitaarwerkplaats in Mantes-la-Ville geopend, waar u reparaties uitvoert, gitaren aanpast en ook gitaren bouwt. Wat zijn uw plannen in deze regio? Welke gitaarmodellen heeft u en welke zou u graag willen bouwen? En wat is uw kenmerkende stijl qua ontwerp, configuratie en algehele esthetiek?

DoomFred : Mijn prioriteit, mijn belangrijkste project, is allereerst het waarborgen van de levensvatbaarheid van de werkplaats op de lange termijn. Dat houdt in dat ik luister naar de behoeften van de muzikanten die bij mij komen en hen de best mogelijke oplossingen bied. Omdat ik zelf muzikant ben en pas daarna gitaarbouwer, is dit een belangrijk principe voor mij.

Wat mijn eigen projecten betreft, heb ik verschillende gitaarontwerpen in de prototypefase, waar ik de laatste tijd weinig tijd voor heb gehad. Er is mijn eigen herinterpretatie van "puntige" modellen (Explorer, Flying V), waar ik al zo'n tien jaar over nadenk, maar ook een model met een asymmetrische hals (Mustang/Jaguar) en een model geïnspireerd op de gouden eeuw van de Japanse elektrische gitaar, die nog op mijn tekentafel liggen.

Wat het ontwerp betreft, ben ik vooral gefascineerd door de ergonomie van de gitaar. Vallen mijn handen vanzelf in de speelpositie? Is de gitaar stabiel als ik hem staand vasthoud? Is hij makkelijk te bespelen als ik zit? Ik heb ook veel vragen over de elektronica, de benodigde bedieningselementen en hun plaatsing. Vooral omdat de behoeften verschillen afhankelijk van of je live speelt of in de studio, en je de juiste balans moet vinden tussen gebruiksgemak en de gewenste veelzijdigheid.

V: Jij bent een van die gitaristen die zich intensief met geluid bezighoudt (studiomixen, instrumentenbouw, studio-/live-opnames) en je was vanaf het allereerste begin betrokken bij het Two Notes-avontuur. Je apparatuurcollectie is ronduit indrukwekkend. Welk advies zou je een jonge gitarist met beperkte middelen geven om zich goed uit te rusten voor alle situaties: live-optredens, opnames en demo's thuis? Heeft de legendarische buizenversterker van 30 kilo zijn aantrekkingskracht verloren, of is hij nog steeds relevant?

DoomFred : De legendarische buizenversterker doet het nog steeds uitstekend, het is dan ook geen wonder dat de meeste producten proberen het geluid ervan goedkoop na te bootsen! Zelf gebruik ik hem in de overgrote meerderheid van de gevallen op het podium. Ik bouw mijn geluid op rond de klank van een versterker en voeg daar mijn eigen 'kruiden' aan toe.

Voor een complete beginner die op zoek is naar veelzijdigheid, zou ik een apparaat aanraden dat daar speciaal voor ontworpen is, zoals een Line 6 Helix Stomp, of een goede tweedehands multi-effectpedaal. Ze zijn misschien niet de meest gebruiksvriendelijke, maar het zijn echte alleskunners! Bovendien kun je met een beetje zoeken echte pareltjes vinden voor een redelijke prijs, vooral rackmount-apparaten, aangezien dat formaat minder gangbaar is geworden. Een Rocktron Voodoo Valve is bijvoorbeeld nog steeds zeer relevant.

V: We hebben je onlangs gehoord in een podcastserie over doommetal, geproduceerd door "Dans le secret des dieux" (In het geheim der goden). Je bent al 20 jaar doomgitarist in al zijn vormen en een fervent voorstander van deze undergroundstijl. Wanneer verschijnt het boek "The History of Doom" van Frederic Patte-Brasseur & Co.? En serieuzer, kun je ons iets vertellen over doommetal, deze relatief onbekende tak van metal, die al bestaat sinds de geboorte van het genre op 13 februari 1970?

DoomFred : Grappig, er zijn zo'n tien jaar geleden wel gesprekken geweest met een Franse uitgever hierover, maar toen was er geen tijd om er een boek over te schrijven. Er is echter wel een aantal zeer goede Engelstalige publicaties over dit onderwerp, met name het Doom-Metal Lexicanum, dat, wanneer het voltooid is, minstens drie delen zal beslaan.

Doommetal is een stijl waarvan de fundamenten terug te voeren zijn op het allereerste nummer van Black Sabbath, "Black Sabbath", dat een grimmig, traag en somber lot oproept (de betekenis van het woord "doom"). Ik zeg wel eens dat als metal met rock vergeleken zou worden, doommetal waarschijnlijk de blues zou zijn. Het is een beetje zoals de muziek van het einde der tijden, maar dan op een verpletterende en sombere manier!

Bij de gitaar betekent dit over het algemeen dat je op langzame, zeer langzame tempo's moet spelen en een pick-up nodig hebt dat de trilling van de snaren nauwkeurig vastlegt zonder deze te verstoren. Het is ook vaak een muziekstijl waarin de bas prominent aanwezig is; daarom is het net zo belangrijk om een ​​solide basis in het middengebied te hebben, waar de gitaar van nature opvalt en zich door de mix heen snijdt.

V: 2021 is geweldig begonnen met de release van het eerste album van Conviction (dat uitstekend is, ik weet dat ik mezelf herhaal), en ik geloof dat er dit najaar iets nieuws van Funeralium aankomt. Kun je ons een exclusieve preview geven van jullie aankomende muzieknieuws, concerten en albumreleases?

DoomFred : Er komt inderdaad een nieuw Funeralium-album, "Decrepit", dat op 29 oktober verschijnt. Een album dat sterk beïnvloed is door de actualiteit, aangezien het in 2020 tussen twee lockdowns is opgenomen. De sfeer wordt op het album weerspiegeld door een extra laag agressie en ernst.

Vervolgens treed ik voor het eerst sinds het begin van de coronacrisis weer in het buitenland op, namelijk op het Dutch Doom Days in Rotterdam, op 6 november (met Conviction en Ataraxie).

Wat de toekomst betreft, er worden nog een aantal data voorbereid die nog niet bevestigd zijn. De albums Ataraxie (uitgebracht medio 2019, waarvoor we helaas niet veel hebben kunnen touren), Funeralium en Conviction zullen de band voorlopig wel even bezig houden.